Drewniane deski kuchenne i bloki

Deski do krojenia drewniane: co idzie na stół, a co pod nóż

Deski do krojenia drewniane to płyty z drewna litego albo klejonego z listew, na których kroi się i porcjuje produkty, chroniąc blat i krawędź noża. Pierwsza decyzja w tej kategorii nie dotyczy gatunku drewna, tylko roli deski: czy trafia na stół razem z jedzeniem, czy zostaje przy blacie i przyjmuje codzienne krojenie.

Deski śniadaniowe

Deski śniadaniowe to małe deski w rozmiarze zbliżonym do talerza, używane jako indywidualna podkładka pod pieczywo, ser i wędlinę, często oferowane w komplecie na kilka osób. Drewno sprawdza się w tym zastosowaniu, bo powierzchnia jest ciepła w dotyku, nie stuka pod sztućcami i nie ślizga się po obrusie. Deski śniadaniowe drewniane przyjmują pokrojenie bułki albo sera, ale nie są przewidziane do porcjowania mięsa i siekania warzyw, ponieważ cienka płyta o małej masie przesuwa się pod nożem. Kiedy krojenie przenosi się ze stołu na blat, potrzebna jest większa i cięższa deska kuchenna drewniana.

Bambus czy akacja: dwa różne pomysły na drewnianą deskę

Bambus jest trawą ciętą w listwy i sklejaną w płytę, dlatego deska bambusowa jest lekka, mało chłonna i dobrze znosi częsty kontakt z wodą, ale jej twarda powierzchnia szybciej ściera krawędź noża. Akacja jest drewnem liściastym o wyraźnym rysunku słojów, cięższym i ciemniejszym, więc deska akacjowa pełni na stole także funkcję półmiska pod ser i przekąski. Deska bambusowa ma sens tam, gdzie wraca do zlewu kilka razy dziennie, akacjowa tam, gdzie stoi na stole i jest oglądana, pod warunkiem regularnego olejowania.

Buk: zalety i wymagania

Buk to drewno liściaste o drobnym, równomiernym rysunku i jasnej barwie. Bukowa deska do krojenia jest łagodniejsza dla ostrza niż płyta bambusowa, bo jej powierzchnia ustępuje pod nożem zamiast ścierać krawędź. Buk jest za to chłonny i wyraźnie pracuje przy zmianach wilgotności, więc deska bukowa zostawiona mokra wypacza się szybciej niż bambusowa. Buk wybiera się wtedy, gdy krojenie jest codzienne i intensywne, a wycieranie deski do sucha po myciu jest realnym nawykiem.

Trzy konstrukcje desek

Drewniane deski do krojenia dzielą się na trzy konstrukcje o różnej masie. Najlżejsza to cienka deska śniadaniowa albo deska do serwowania, klejona z kilku listew i noszona razem z jedzeniem, a ten format reprezentuje w ofercie między innymi Zassenhaus. Druga to duża deska dwustronna, w której jedna strona przyjmuje codzienne krojenie, a druga zostaje czysta do podania. Trzecia to gruby blok do krojenia, który trzyma się blatu własnym ciężarem i nie ucieka spod noża przy porcjowaniu mięsa, ale jest zbyt ciężki, żeby nosić go na stół.

Ograniczenia desek drewnianych

Drewniane deski do krojenia nie nadają się do zmywarki. Długie moczenie i wysoka temperatura suszenia podnoszą włókna, rozluźniają spoiny klejonych listew i wypaczają płytę, która przestaje przylegać do blatu i chwieje się pod nożem. Drewno chłonie też zapachy czosnku, cebuli i ryb mocniej niż powierzchnie nienasiąkliwe, dlatego jedna deska do wszystkiego sprawdza się gorzej niż dwie przypisane do różnych produktów. Deska z nacięciami tak głębokimi, że zatrzymują wilgoć i resztki jedzenia, przestaje być dobrą powierzchnią roboczą i nadaje się do przeszlifowania albo wymiany.

Mycie i olejowanie

Drewnianą deskę do krojenia myje się ręcznie i krótko, a zaraz po umyciu wyciera do sucha. Suszenie na sztorc albo na stojaku pozwala wodzie odparować z obu stron, dzięki czemu płyta nie wygina się w jedną stronę. Powierzchnia potrzebuje okresowego olejowania preparatem przeznaczonym do desek kuchennych, ponieważ olej wypełnia pory, ogranicza chłonięcie wody i zapachów oraz przywraca kolor zszarzałemu drewnu. Oleje spożywcze do tego nie służą, bo jełczeją i zostawiają lepki nalot.

Najczęstsze pytania o deski do krojenia drewniane